همایش «خسته نیستیم»
دکتر سعید جلیلی روز گذشته (۹۷/۴/۱۳) در یک همایش دانشجویی و مردمی تحت عنوان «خسته نیستیم» سخنان مهم بیان کرد که خلاصه آن به شرح زیر است:
امروز راه درست از نادرست مشخص شده و همه فهمیده اند که اعتماد به آمریکا اشتباه بوده اما این کافی نیست و باید مرحله بعدی را مشاهده و درست و به موقع عمل کرد.
حتی ممکن است در آینده نه چندان دور بگویند اروپا هم از آمریکا بدتر است و به اروپایی ها هم نمی شود اعتماد کرد و ما چاره دیگری برای اداره کشور نداریم! درحالی که چنین نیست و باید ظرفیت های فراوان و توانمندی های داخلی خود را بشناسیم.
دشمن صراحتا اعلام می کند تعهداتش را نقض کرده اما عده ای مزدور در داخل کشور ضمن تایید بر اینکه دشمن به تعهداتش عمل نکرده، صحبت از مذاکره مجدد با آمریکا می کنند!
آمریکایی ها مدتی است حتی سخن از «گزینه نظامی» را نیز بر زبان نمی آورند زیرا در عمل دیدند که ایران توانمندی هایی دارد که منجر به حذف این گزینه از روی میز شده لذا باید بگونه ای عمل کنیم تا در عرصه اقتصاد نیز گزینه تحریم از روی میز آنها کنار برود.
زمانی که دولت یازدهم کار خود را آغاز کرد، نقدینگی ۴۷۰ هزار میلیارد تومان بود اما امروز به بیش از ۱۶۰۰ هزار میلیارد تومان رسیده! آن هم توسط کسانی که ساخت مسکن برای مردم توسط دولت قبل (مسکن مهر) را به خاطر ایجاد ۴۰ هزار میلیارد تومان نقدینگی اشتباه می دانستند! اما امروز نه تنها نقدینگی ۳ برابر شده بلکه در این عرصه هم کار خاصی برای حل مشکل مردم انجام نشده.
خلق غلط نقدینگی و عدم هدایت صحیح آن موجب می شود تا وقتی نقدینگی سرریز به بازار سکه می گردد، شما هر قدر هم سکه به بازار تزریق کنید نتوانید بازار را تنظیم کنید.
اگر کسی بتواند برای حل مشکلات کشور و مردم به دولت فعلی کمک کند و این کار را نکند، قطعا خباثت به خرج داده اما باید توجه داشت که بر اساس فرمایش حضرت علی علیه السلام، کمک کردن به معنای تایید اقدامات اشتباه و جو زدگی نیست، بلکه باید اشتباهات را صادقانه تذکر داد تا اصلاح شود.
این فرمایش امیرمومنان(ع) است که «لاتجتمع عزیمه و ولیمه» یعنی عزم جدی با خوشگذرانی قابل جمع نیست و اگر بسیاری از تصمیم های خوب به مرحله اجرا نمی رسد به خاطر همین مساله است.
جنبش دانشجویی باید به جای جو زدگی، جو شکن باشد؛ هنر جناب عمار در آن بود که در برابر جوسازی ها می ایستاد و جوشکن بود؛ هنر جناب مالک اشتر این بود که تلاش می کرد کار به مرحله حکمیت نرسد و تلاش خود را برای آگاه سازی افکار عمومی به کار می بست.
هیچ کس منکر استفاده از دیپلماسی و تعامل با دنیا نیست، اما اشتباه بزرگ اینست که دنیا را در چند قدرتِ خاص خلاصه کنیم؛ کشوری که ۱۵ همسایه دارد، درصورت تعامل سازنده و موثر با آنها می تواند اثر بسیاری از تحریم ها را به حداقل ممکن برساند.
سیاست خارجی موفق ریشه در داخل و قدرت درونی یک کشور دارد، مانند زمانی که با اتکا به دانشمندان هسته ای و تولید سوخت ۲۰%، قدرت های جهانی در برابر ایران زانو زدند.
ریچارد هس رییس شورای روابط خارجی آمریکا کتابی با عنوان «سیاست خارجی از خانه شروع می شود» منتشر کرده که در آن میگوید: قدرت واقعی یک کشور در دیپلماسی ناشی از توانمندی های درونی آن کشور است، اما عده ای گمان می کنند با از دست دادن منابع قدرت، با صرف مذاکره می توان موفق شد و آن نامه ذلیلانه را می نویسند.
با تابوسازی های غلط حتی اجازه نمی دادند به برخی معیارهای غلط و نادرست مثل قطعنامه های ظالمانه شورای امنیت نقد شود، می گفتند چرا گفته می شود قطعنامه ها کاغذپاره است؟ همین ها که استدلال می کردند قطعنامه ۲۲۳۱ شورای امنیت ضامن اجرای حفظ برجام است، امروز که آمریکا همین قطعنامه را زیرپا می گذارد و سازمان ملل و متحدان اروپایی آمریکا به یک اظهار تاسف بسنده می کنند، بگویند قطعنامه چیست؟
اگر دشمن احساس کرد شما از تنش واهمه دارید سعی می کند با ایجاد تنش، از شما امتیاز بگیرد؛ لذا رویکرد درست در عرصه دیپلماسی، تهدیدزدایی است نه تنش زدایی؛ لذا اگر تهدیدی نیز متوجه کشور باشد، باید آن را رفع کرد؛ نه آنکه با هر تهدید دشمن، عقب نشینی شود.
کسانی که دیروز با شعار تساهل و تسامح ارزش های یک ملت را خرج می کردند، امروز دامنه تساهل و تسامح را به حقوق، منافع، امنیت و پیشرفت یک ملت کشانده و شعار تساهل و تسامح آنها، جیب ملت و حقوق و منافع و امنیت و پیشرفت کشور را نشانه گرفته و از موضع ذلت برای مذاکره با رییس رژیم آمریکا نامه می نویسند.
ملاحظه: نگاه یک سویه به توانایی ها و داشته های غرب و ندیده گرفتن مزیت ها و نقاط قوت داخلی، موجب می شود تا دستگاه تصمیم سازی و تصمیم گیری کشور مرعوب دشمن شده و نتواند منافع امنیت ملی را بنحو شایسته ای تامین نماید بنابر این بایستی مسئولین با جامع نگری و شناخت صحیح امکانات و مقدورات خودی، با چالش ها و تهدیدها برخورد کرده و تهدیدهای بالقوه را به فرصت تبدیل نماید که مهمترین آن در مقطع فعلی بهره گیری صحیح از تحریم ها و ایجاد زمینه خود اتکایی در بخش های مختلف است.